غنی سازی اورانیم.

اورانیم خالص طبیعی برای استفاده در نیروگاه های اتمی مناسب نیست٬زیرا فقط۷/۰درصد ان از نوع شکافت پذیر ۲۳۵ و ۳/۹۹ درصد ان ازنوع سنگینتر و شکافت ناپذیر ۲۳۸ است.
سوخت بیشتر نیروگاه های اتمی٬باید حدود ۳ درصد اورانیم ۲۳۵ داشته باشد.بنابراین اورانیم باید تا این غلظت غنی شود.چون دو ایزوتوپ اورانیم از نظر شیمیایی از یک دیگر قابل تشخیص نیستند٬برای غنی سازی از تفاوت وزنی انها استفاده میشود.نخست اورانیم با کمک فلوئر به گاز هگزا فلوئورید اورانیم(UF6)٬(به عبارتی دیگر به ترکیبی از اورانیم و فلوئور)تبدیل میشود.در این مرحله برای جداسازی دو ایزوتوپ از یک دیگر روش های متفاوتی وجود دارد.
در روش لوله های جدا کننده گازUF6  در لوله های کوچکی که انحنایی نیم دایره ای دارند با شتاب وارد میشوند.نیروی گریز از مرکز ایجاد شده٬گاز دارای اورانیم ۲۳۸ را با شدت بیشتر به خارج میراند٬به نحوی که این گازمیتواند ازگاز سبکتر ۲۳۵ جدا شود.بدیهی است که با این روش٬جدا سازی دو ایزوتوپ ممکن نیست٬ولی اگر تعداد بیشتری از این واحد های جدا کننده را به صورت زنجیره ای به هم مربوط کنند٫بلاخره گازی به دست میاید که در ان اتمهای ۲۳۵ به حد کافی وجود دارد.
در روش گاز افشانی گازUF6 بافشار از غشایی(دیافراگم)عبور داده میشود.در این عمل گاز سبکتر۲۳۵ سریعتر از گاز سنگینتر ۲۳۸ از منفذ های دیافراگم عبور میکند.این روش نیز تا حدودی موجب جداسازی ایزوتوپها از یکدیگر میشود.
در روش سانتریفیوژ(روش استفاده از دستگاه گریز از مرکز)گاز به داخل یک سانتریفیوژ بسیار سریع وارد میشود.نیروی گریز از مرکز٬اورانیم سنگینتر را به سمت دیواره های دستگاه میراند٬به نحوی که تمرکز ۲۳۵ در مرکز دستگاه افزایش می یابد.به این ترتیب جداسازی اورانیم ۲۳۵ و ۲۳۸ انجام میشود.در این روش نیز برای غنی سازی مناسب٬واحد های سانتریفیوژ متعدد و مرتبط با هم لازم است. در حال حاضر٬روش های دیگری که بتوان در انها غنی سازی لازم را در یک مرحله انجام داد٬در دست پژوهش و توسعه است.